Edip Ozan Karaoğlu

sebep bir yanılsamadır kardeşim
içine düşüyoruz nedenlerin umursar gibi
bir ayağımız hayatta
başlı başına başsızlık bizimkisi
başa gelen baştan eden nedensiz kurbanlık
hiçbir şey için yaşamak gibisi var mı ?

üç iklim, üç şehir
be(de)nden geriye kalmış esrikliğimiz
evham örtüleri örtündüğümüz
saki kendimiz, mey kendi kanımız
kurşun kurşun kan kurşun
kurşun diyen nefes
ve sancı.

fısıltısı duyulmamış gibi sarmal günlerin
sandallar geçiyor geceden
heves yüklü
ipek eşarplarla boğulmak adına
yükleniyoruz kalan hevesi de ayaz avaz
gizlice büyüyor korkunun kınalı parmakları
parmaklarımız tütün kokuyor
sanrı saklı göğüs kafesimizde

şaşkınlığımız artıyor gün ağarırken
şaşırıyoruz nasıl hala burada olmamıza
terden ve tuzdan yapılmış sanki dünya
inatla heves yükleniyoruz
burgulanıyor göğüs kafesi
kaburgaları zorluyor aşk
heves aşkla kan/kardeş oluyor

üç iklim
sancı
sanrı
aşk