Edip Ozan Karaoğlu

nereden başlamalı. nereyi düzeltmeli sabah olmadan. kargışlanan, açılan, kanayan.. durdur! sevgilim sevgilim.
nasıl karışık, nasıl darası kendinden yılgın yüktür bu. nasıl bu duvar bu sakin gölgelik bu yaprakları sararmış çiçek.
nasıl nasıl nasıl nereden başlamalı.
oysalarla başlayabilirim bütün cümlelere. hiç duyulmadık mazeretler üretebilirim. zaman ah bu sancının müsebbibi sarsak ellerimi övgün kılan devinim.
başlayan ve bırakan başlayan ve bırakan başlayan ve bıraktıran. nasıl karışık!
her şeyi yıkmanın vaktidir. her şeyi diriltmenin.
öfkeliyim çok.
kendimdenliğimin ucuz ağartılarını topluyorum. vuruyorum duvarlara. nerden bu kan. nerde bu kan. nerde kan vermeye delicesine koşan.
başımda ellerim, ellerimde başım. omuzlar üstünde yükselecek(ti) hani bu, hani diyesim de yok. öfkeliyim çok kendimdenliğime.
ne hükümdarlar ne hükümler ne hayatlar bastım küpe. ne türküler söyledim ne şiirler okudum. ne aşklar ne ayrılıklar.
dünyanın hırı gürü. ellerim ah!

kapatmalı şimdi boşa dönen bu merdiveni. kapatmalı ne varsa ne ise üstüme örtülen ölü toprağı. yazmaya gitmeli eski usul mürekkep lekeleri gibi.
gitmeli bırakıp kendimdenliğimi, kendi nefsimi. kendimi.
bırakmalı köhne bırakmalı nafile bırakmalı noktalama işaretlerini
niye sanki bir yerde durmalıyım niye sanki düşünmeye sevketmeliyim niye sanki vahşi atların koşusına benzemesin cümleler niye sanki umursamalıyım okuyanın soluk almasını
sövmeli belki duraksız öfke köze dönene dek yumruklamalı duvarları saçları uzatmalı traş olmamalı
bırakıp gitmeli en iyisi bırakıp gitmeli
nasıl da karışık değil mi
çok söylemeli
omuzlar çıplak
niyetler de
biri dediğin de kim
sevgilim sevgilim