Edip Ozan Karaoğlu

ve lâl ve gül ve döl, ve “damarımda akan toprak”/

Kahve sigara. Ah Muhsin Ünlü. Vira bismillah. Gidiyorum Bu.

Bir Eskimo türküsü ile başlayıp Zarifoğlu ile biten acı serüven. Sarsıntılı ve şaşırtan kelimelerden yapılma zırh. Evden kaçan şımarık çocuğun geri dönme çabasını anlatır lirik sayıklamalar. Edith Piaf’ın sesini veren dizelerin çoğunlukta olduğu matbu günah çıkarma seansı.

/ağlamak
abdesti bozmaz mıydı be şeyhim/

Gözleri dolmuş ama yine de gülümseyen bir yüz canlanıyor usumda Ah Muhsin Ünlü’yü düşünürken. Korkuyor ve yine de söylüyor. Kalabalığın ortasına ama kendi dünyasında. Bildiğimiz kelimelerden hayret makamında imgeler peyda ettirebiliyor.

/rabbim kız okula geliyor, yaşasın cumhuriyet!/

Ah ki Muhsin sevdiceğinden uzak. Ah ki Muhsin yalınkat bir sarhoşluğun tedavi edilemez akışkanlığına tutulmuş. Ah ki Muhsin çıplak çocuk, tüyük bürk “şair”!

/Bende şiir yazabilme kabiliyeti varmış, öyle söylüyorlar. Ne dediğimi bilmemek istiyorum. Boş başıma dolaşmak istiyorum. Sosyalleşmek istememek gibi bir hak tanınmak istendiriliyorduğum. Sahipsizim./

Tanışıklığımın sarsıcı bir yoldaşlığa döndüğü ender kitaplardan biri “gidiyorum bu” Uzakta bir yerde hâlâ kalbi atan birilerinin olduğunu bilme sevinci katıyor insana. Rahatsızlığa bir nebze olsun hemhal olunduğuna şahit oluyorum dizelerin arasında dolaşırken.

/ah aşk!
bir topluluğun fotoğraf çekildikten sonra
dağıldığı
an./

Fotoğraf için imgeyi kareye hapsetmek derler. Ah Muhsin Ünlü bazen imgeye o denli hakim oluyor ki şiirlerinde; imgeyi tutup hapsedildiği yerden çıkarma isteği uyanıyor insanda. Şaire el uzatası geliyor okurun. Tutup kolundan “işte ev burası gir ve sakin ol!”.

Kahve sigara ve okunan her dizeden sonra içebakış. Gidiyorum Bu’nun etkisi işte bu..

-burçak beni sevmiyor.