Edip Ozan Karaoğlu

Üniversiteye hazırlandığım zamanlar. Kantinde arkadaşlara şiir okumakla geçiyor günlerim. Kara kuru bir kız hatırlıyorum. Sessizce bulunduğumuz masaya yaklaşıp okunan şiirleri dinliyor. Bir gün koltuğunun altında bir kitap ile çıkageldi: ‘Bu şiiri bana okur musun?’

/yoruldum

değiştirmekten kanını yüreğimin

hergün yeniden başlayan

çığırtkan bir şarkıyı söylemekten

hergün

yeni bir şarkı bestelemekten

ben hüznün

ben gölgemin kiracısı

yeni bir ev değiştirmekten/

Böyle tanıştım Arkadaş Zekai Özger ile. 70’lerin Ankara’sında herkesin biraz öfkeli, biraz şair olduğu zamanlarda yaşamış genç bir adam. İsmi Zekai Özger ama kendine “arkadaş” ismini takmış. Genç yaşta beyin kanamasından ölmüş bir şair. Yaşadığı zamanın (belki de) bir gereği olarak içinde bulunduğu siyasal akımın girdiği çatışmaların birinde (sbf baskını) aldığı darbeler sonucu öldüğü iddiasında yakınları. Öyle ya da böyle sıkı şairlerden biri olacak iken kaybedilmiş.

/gece

bir tabut gibi çöker omuzlarıma

bir ölünün iççekmesi olur rüzgar

hüzünle düşünürüm uzaktaki bir evi

yıldızlar sayılmaz: hasret uzakta/

Şiirlerinde Cemal Süreya etkisi görülüyor. Uzun bir yalnızlık akıyor şiirlerden. Öteki olmanın izleri can yakan bir vâveylaya dönüşmüş. Toplumcu-gerçekçi’den çok salt gerçekçi bir şair var karşımızda.

/ve oturup ağladık yine

ve niye hiç görmemiş gibi sanki

oturup hep birlikte ağladık ona şaşıyorum

ona şaşıyorum biz sanki hiç tanrı görmedik

hadi hiç görmedik diyelim/çok doğru/

tanrı da mı hiç görmedi bizi/

Gelenekten çok iyi beslenmiş şair. Dadaloğlu’nun öfkesi, Karac’oğlan’ın sevdası beliriyor yer yer şiirlerinde.

/kara yeller ak yerleri dövende

sevdanı yüreğine kuşat

al sesini vur kanının gümbürtüsüne

zamanıdır dağları delmenin, Ferhat

dağların başı yaslı

Ferhat’ın sevdası kan ağlar

yüreğin sağlam, bileğin güçlü Ferhat

istesen dağlar dağlar…/ 

Arkadaş Zekai Özger’in yayınlanmamış şiirleri ve mektuplarını da ihtiva eden “Sevdadır” isimli kitaptı kızın koltuğunun altındaki.  Mayıs yayınlarından çıkmış kitap.

/başını omzuma yasla

göğsümde taşıyayım seni

gövdem gövdene can olsun/

Her ölüm erken bir ölümdür.

/kalbim

bu acıya dayan/

Öyle ise “erken ölen mintanıyla gömülsün”

/ama şimdi kim kandırabilir sizi

bir ölünün hayat kokan ağzını öpmek için/